p.k.a ~pretty kind animal~

"คนที่ทำผิดทำอะไรเอาไว้ไม่ดี หากออกมาสารภาพและขอโทษในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป จะได้ลดโทษลงกึ่งนึงใช่ไหม"

มันก็ไม่เสมอไปหรอก จริงไหม

ช่วงนี้รู้สึกผิดกะพ่อนิดหน่อย ...ไม่ล่ะ มากโขอยู่

ปากไวก็สวนไว

คิดว่าอาการนี้คงไม่หายในเร็ววัน

ความผิดก็คือความผิด ต่อให้เวลาผ่านไป หรือเราลืมเลือนมันไป ความผิด ก็ยังเป็นความผิดอยู่วันยันค่ำ

ก็นะ....

ในที่สุดก็เริ่มรู้สึกว่า ตัวเอง ได้ทำอะไร ด้วย ตัวเอง ได้เสียที ในรอบหลายเดือน
แม้บางอย่าง จะสับสน
แม้บางอย่าง จะผิดหวัง
แต่
มันก็มีบางอย่างที่ยังพอทำได้ เพื่อตัวเอง
จากนี้ไป ไม่รู้ว่าจะมีอะไรรออยู่
แต่ก็อยากจะพยายามนะ
เพียงแค่ตอนนี้ ขอพัก ให้หายเหนื่อย
ทำตัวเองให้เข้มแข็ง แข็งแรง กว่านี้เสียก่อน
แล้วเราจะกลับมาสู้กันใหม่
สิ่งแปลกใหม่ที่เราจะค้นฟา
เราต้องทไฟ้ๆก้ ซิ่น่า...
ไม่แน่ อาจจะเปลี่ยนอะไรได้ด้วยมือนี่ ก็ได้

ความเจ็บป่วย ความเศร้าโศก ความสูญเสีย
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายดูจะวนเวียนอยู่กับสิ่งเหล่านี้
มันทำให้เกิดคำถาม
ว่าทำไม
แต่ถึงแม้จะเฝ้าทบทวน
ถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็คงจะไม่มีคำตอบ
ไม่มีใครจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นได้
ที่หลงเหลืออยู่ ก็คงมีแค่เพียงคำถามต่อตัวเอง
ว่าสิ่งที่หายไปนั้น
มีค่าอะไรกับตัวเราบ้าง

"ที่เมืองจีนก็มีขาย..."

มันอาจจะเป็นวลีที่ฟังดูธรรมดาๆ
แต่เมื่อดูคนพูด ดูสถานการณ์แล้ว
มันเป็นมากกว่า การจะบินไปซื้อของก๊อปราคาไม่กี่หยวนกลับบ้าน

เพราะคนๆนั้นกำลังพูดถึง ไต ของ มนุษย์

 

ใช่...ไต....

และคนที่เป็นโรคถึงกับต้องการไตนั้น ก็คือ พ่อ ของคนที่พูดเอง

สงสัยเหลือเกิน ว่าอะไรทำให้คนๆนึงพูดคำแบบนั้นออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย
ไม่สะทกสะท้านอะไรแบบนี้ เหมือนเป็นเรื่องของคนอื่น โอเค คนอื่นแน่ล่ะในเมื่อ ไตนั่นมันไม่ได้มาจากตัวคุณเองนี่

 

คนฟังอย่างเรารู้สึกเศร้าใจ อะไรที่ทำให้คนคิดว่า เงินจะซื้อทุกอย่างได้
อะไรที่ทำให้คน คิดว่า ไปเอาของคนอื่นมาคงจะดีกว่าบริจาคของตัวเองให้พ่อ

 

นี่ชีวิตฉันจะต้องเกี่ยวดองกับคนที่มีความคิดแบบนี้จริงๆเหรอ?

 

แค่คิดก็รู้สึกสงสาร...สงสารตัวเขาเอง เพราะเมื่อมองไปในตาของคนที่อยู่ใกล้ตัวของเขาที่สุด

คำตอบของคำถามที่ว่า "ถ้าเป็นแก แกจะบริจาคให้แม่แกไหม" นั้นมันก็อยู่ตรงนั้นเช่นกัน

 

"ที่เมืองจีนก็มีขาย..." อืม ถ้าอย่างนั้นก็เชิญไปหาซื้อกันมาเองเถิด...ฉันก็จะไม่ขอยุ่งเกี่ยวใดๆด้วยหรอก

เพราะคนที่ป่วย ก็เป็น "คนอื่น" สำหรับฉัน เหมือนอย่างที่ คุณ กำลังทำกับ คนๆหนึ่งเช่นกัน

 

 

ช่วงนี้รู้สึกตัวเองไร้ประโยชน์ดีจริง
ทำอะไรไม่ได้
ช่วยใครไม่ได้

จะทำอะไรได้

 

เพราะตัวเอง ยังช่วยไม่ได้

 

เบื่อ

เซ็ง

และ เจ็บเว้ย

 

ป่วยเยอะจังวะ ตั้งแต่ปีที่แล้ว แล้ว
จะซวยอะไรนักหนาวะ
คุณยายก็เป็นแบบนี้อีก...
เราก็เป็นแบบนี้อีก...ใครจะดูแลใครกันแน่ชักงง

 

กรรมเวรที่ทำอะไรกับใครเขาไว้ คงกำลัง เอาคืนเรามั้ง

 

ช่วงนี้เริ่มเชื่อแฮะ

 

แต่ นอกจากพยายามรักษาตัวเองให้ดี สวดมนต์ไหว้พระทำใจสงบๆ แล้ว

 

เราจะทำอะไรได้?

 

คำตอบมันคงอยู่ตรงนั้นแล้วล่ะ

 

 

 

 

"ไม่รู้เป็นอะไร อธิบายไม่ได้ ทุกอย่างดูสับสนไปหมด และฉันก็ดูเหมือนจะทำอะไรกับมันไมได้เลย"

 

ใครบางคนเคยพูดเอาไว้

 

บางทีก็เหมือนจะเข้าใจความรุ้สึกนั้น

ไม่รุ้จะทำอะไร จะหยิบจับตรงไหน มันไม่มีอะไรที่เราจะทำได้เลย

เราหยุดมันไม่ได้
และเรารู้ว่ามันจะต้องมาถึงเข้าซักวัน

 

ตอนนี้ มันเหมือนกับการรอคอย
เราไม่ควรจะถือโทษโกรธเคืองกัน

เพราะมันก็เป็นเวลาเพียงแค่สั้นๆ

 

อีกไม่นานนักหรอก ที่ มัน จะมาถึง

 

เมื่อถึงตอนนั้น ขอใจนี้จงพร้อมรับ

ขอกายนี้จงมีแรง

ให้ผลัก ดัน ทั้งผู้อื่น และพยุงตัวเองให้ก้าวต่อไป

 

จากที่คิด จินตนาการ รู้ได้ว่ามันจะไม่ง่าย

 

แต่ก็ต้องก้าวต่อไป

 

จะไม่เที่ยวโอดครวญ หรือ พร่ำสอนใคร

 

ฉันจะยืน ด้วยขานี้

 

และก้าวต่อไปกับคนที่รักฉัน และ ฉันรัก

 

ทำเพื่อพวกเขา สู้ๆ

 

ไม่กลัวหรอกนะ ไม่กลัว คุณหรอก

 

ไม่กลัว... ไม่กลัวคุณหรอก

 

ถึงฉันจะรู้ดี รู้ดี ถึงการมาของ คุณก็ตามที